|
Beşiktaş'tan adımlarım uzadı Yağmurun şairler parkına bakan yüzünden geçiyorum Neyzen Tevfik,Melih Cevdet Anday,Özdemir Asaf,Necati Cumalı,kimler yok ki Elimde duran geceni ateşi gibi Bakıyordum ona ve yağan karların içinde susan incir ağacıyla konuşuyordum Son nokta mı yoksa Acılar mı daha nefes Bir dumanın sarhoşluğuna konan Yeryüzü kırbacıyla aramızda şimdi Beğenisi küçük kalp atışlarına yanan Sessiz çığlıkların kararmış gözleriyle Yürüdüğüm yolların kıyısında Çıkıyor karşıma Kimin içinde durmayan esrarengiz saat gibi Arkamda yanmış zaman çocukluğu Kurtulmayı bekleyen çeşmenin alkışıyla Sana insanbuldan geliyordu O gülüşün yanağında karanlıkların kayboluşu O ihanetlerin susuşu O umut deryasına akan kaptanı deryanın bayrağı oluyordu ya Artık kendi limanında rüzgar olan yaprak demetlerini durdura bilir miyiz? Sen hayata ah çektikçe aşk büyüyordu Sen aşk'a baktıkça yeryüzü şahlanıyordu Bilinmeyen bir mehtabın içinde yıkılan renklerin kaleminde zaman doğuruyordu İlk defa özgürlügün ayaklarına dolanmayan Aşk bahçesi seni çağırıyordu Hangi makamın ne önemi vardı Mutluluk damlalarında yazılamayan reçeteyi sen yazarken Odanın baş ucunda şafak oluyordu Satılık dünyanın aşk çiçeğinde sana bir demet yasemen sundular O tarih sayfası rahat uyumak için izin istedi! Çağlayan gözlerin eylül bulutuyla "Kırmızı gül demet demet/Sevda değil bir alamet"... 10 Ocak 2010
|
